Mavi Kapı

Eski tapınak ahşabı, oyulmuş ve yumuşamış; yerinde durmayan cinsten bir mavi.

Bu, daha önce tuğlanın önünde fotoğrafladığım adamın aynısı — sarı bez yükseğe sarılı, yüzde altın, kaşların arasında kırmızı iz. Sarığı görür görmez tanıdım. İçinde zaten zaman geçirdiğin bir yüzü unutmazsın.

Bu kez elleri doluydu. Malayı aramızda kaldırdı; iri rudraksha taneleri saymaktan kararmış ve yağlanmıştı, öylece tuttu. Tam olarak sunmuyor. Tam olarak göstermiyor. İkisinin arasında, sözcüğünü hiç bulamadığım bir şey.

Arkasındaki odanın karanlığı, kollarının turuncusu, çerçevenin mavisi ve yüzünün altını dışında her şeyi yuttu. Kendime genelde izin verdiğimden fazla renk. Hiçbiri düzenlenmemiş.

İlk seferinde az konuşmuştu, şimdi daha da az. Üç kare yaptım, teşekkür ettim. Başını eğdi, en küçük miktarda, daha önceki gibi. Sanki artık bir alışkanlığımız varmış gibi. Sanki bekleniyormuşum gibi.

— Sefa Yamak, İstanbul merkezli portre fotoğrafçısı. Varanasi, kış 2018. SADHUS serisinden.