Moda, ticari ve portre fotoğrafçılığı: sık yapılan hatalar ve önlemleri

Gerçekten önemli olan fotoğraf hatalarının çoğu bitmiş görüntüde görünmez. Bitmiş bir kampanyaya ya da bitmiş bir portreye bakan kimse, briefin yanlış okunduğu anı ya da bir öznenin davet edilmek yerine itildiği anı gösteremez. Ama resmin sadece iyi yerine gerçekten iyi olmayışının sebebi o anlardır. Bu, en sık izlediğim hataların bir listesi — moda, ticari ve kişisel portre işinde — kendi yaptıklarım dahil.

Hata bir: briefi başlangıç noktası yerine bitiş çizgisi olarak görmek

Bir brief, bir kişinin ne istediğini düşündüğünün tarifi; çoğu zaman bir görüntüyü tarif etmek için fotoğrafçı kelime dağarcığı olmayan biri tarafından yazılmış. Briefi kelimesi kelimesine harfiyen uygulayan fotoğrafçılar, teknik olarak itaatkâr ama düz düşen bir iş üretme eğilimindedir. Briefi tamamen görmezden gelenler, müşterinin kullanamayacağı bir iş üretir. İkisi de hata, ve ikisi de ortadaki yoldan daha yaygın: briefin gerçekte ne söylemeye çalıştığını okumak, sonra oraya gitmek, oraya giden yol yazılandan farklı görünse bile.

Kariyerimin başında bu hatanın harfiyen versiyonunu birden fazla kez yaptım — tarif edileni tam olarak teslim edip seçkilerde müşterinin yüzü düşünce şaşırdım. İstedikleri şey ile yazdıkları şey tam olarak aynı değildi, ve o boşluğu kapatmak benim işimdi, onların değil.

Hata iki: portfolyoya casting yapmak, kişiye değil

Bu, ticari ve moda işinde sürekli görülüyor. Bir casting kararı neredeyse tamamen bir portfolyodan ya da bir dijital set üzerinden veriliyor, ve kişinin bir odadaki gerçek varlığı — yönlendirmeyi nasıl aldığı, ne kadar hızlı yerleştiği, gerçekten duygusal olarak orada mı yoksa sadece fiziksel olarak fotojenik mi olduğu — çekim gününe kadar hiç test edilmiyor, ki o zaman rota değiştirmek için çok geç.

Bir portfolyo sana, kişinin başka birinin onunla geçirdiği en iyi beş dakikada nasıl göründüğünü söyler. Sana, senin ilk yirmi dakikanda sana ne vereceğini söylemez. Elimden geldiğinde, çekim gününden önce özneyle tam olarak seçme amaçlı değil ama gerçek bir konuşma yapmaya çalışırım — odada bir kişi mi olacak yoksa bir dizi iyi açı mı olacak diye bir okuma almak için.

Hata üç: gergin bir özneyle ilk birkaç dakikayı atlamak

Bu muhtemelen gördüğüm en yaygın ve en önlenebilir tek hata, ve buna kendi eski versiyonlarımı da dahil ediyorum. Bir özne gelir, görünür şekilde rahatsız, ve fotoğrafçı — zaman baskısı altında, ışığı düşünerek, takvimi düşünerek — "kutuya bir şey koymak" için neredeyse hemen çekmeye başlar.

O pencerede çekilen her şey, gergin olan birinin fotoğrafıdır. Teknik olarak iyi olabilir. Resim olmayacaktır. Fotoğrafçılık gibi görünmeyen hiçbir şey yapmadan geçirilen dakikalar — konuşmak, mekanı birlikte yürümek, kamerayı göstermek, tutmayan bir şaka yapıp bunun yerine ona gülmek — boşa harcanan zaman değil. Çekimin gerçek ilk aşaması onlar, ve on dakika kazanmak için onları atlamak genellikle bir saatlik yeniden çekime, ya da daha kötüsü, düzeltmek için çok geç kalana kadar kimsenin eksik bir şey olduğunu fark etmediği bir görüntü setine mal olur.

Hata dört: geniş bir diyafram ve meşgul bir arka planı "ticari cila" sanmak

Moda ve ticari işe özgü: birçok fotoğrafçının aynı görsel kestirmeye — aşırı sığ alan derinliği, yüksek anahtarlı ya da ağır dereceli renk, soyut bulanıklığa indirgenmiş bir arka plan — görüntünün ne iletmesi gerektiğine dair gerçek bir kararın yerine geçen bir şey olarak sarıldığını görüyorum. Yetkin gibi fotoğraflanır. Çoğu zaman bir seçim bile değildir, sadece bir varsayılan.

Hata tekniğin kendisi değil; sığ alan derinliği meşru bir araç. Hata, bu belirli markanın, bu belirli kıyafetin, bu belirli hikayenin gerçekte neye ihtiyacı olduğunu sormak yerine ona otomatik olarak sarılmak. Bazen dürüst cevap, ürünü net gösteren ve styling'in işi yapmasına izin veren düz, eşit aydınlatılmış, derin odaklı bir kare. Tek bir görsel tarzı varsayılan "profesyonel görünüm" olarak ele almak, başarılı görünen ama neredeyse hiçbir şey söylemeyen bir iş bütünü üretiyor.

Hata beş: pozun ötesine geçmeden çekmeyi bırakmak

İnsanlar — profesyonel modeller ve hiç model olmayanlar aynı şekilde — bir fotoğraf için kendilerini düzenler, sonra bittiğine inandıklarında gevşer. O gevşemiş an, kurgulanmış olandan çok sık daha iyidir. Hata, "kareyi" alır almaz durmak, öznenin karenin bittiğini sandığı anın ötesine devam etmemek.

Bunun bedeli biraz daha dikkat ve biraz daha uzun bir karttan başka bir şey değil. İnsanların bittiğimizi sandığı anın ötesine çekmeye çoğunlukla devam ederim, ve çoğunlukla o aralıktaki bir şey gerçekten kullandığım kare olur.

Hata altı: müşterinin ya da öznenin her kareyi gerçek zamanlı izlemesine izin vermek

Bu daha ince bir hata, ve yıllar içinde bu konuda fikrim değişti. Bir müşteri, bir art director ya da öznenin kendisi tarafından yapılan sürekli, kare kare monitör kontrolü, tam olarak yakalamaya çalıştığın şeyi çökertme eğilimindedir. Birinin gerçek zamanlı olarak fotoğraflandığını görüp kendi performansını buna göre düzenlemeye başladığı an, varlık kaybolma eğilimindedir ve öz-bilinç devralır.

Burada gerçek bir gerilim var, çünkü müşterilerin çoğu zaman yönlendirmeyi anlık olarak görme ve onaylama gibi meşru bir ihtiyacı vardır, ve monitörü tamamen saklamanı önermiyorum. Öğrendiğim şey, her tek tıklamadan sonra bir kontrole varsayılan olarak gitmek yerine, sürekli inceleme olmadan çekim aralıkları kurmak — bir dizi kare çekmek ve sadece sonradan kontrol etmek. Sonuçtaki görüntülerdeki fark tutarlı şekilde fark ediliyor.

Hata yedi: teknik olarak en güçlü karenin en iyisi olduğunu varsaymak

Seçkide, bir dizinin en keskin, teknik olarak en temiz karesini kayırmak cazip gelir. Çoğu zaman bu aynı zamanda en az ilginç olanıdır — öznenin tamamen kendini toparladığı ve sana en kontrollü versiyonunu verdiği kare. Ondan iki önceki kare, biraz daha yumuşak, biraz daha az kurgulanmış, genellikle gerçek hayatın olduğu karedir.

Bu hata yapması kolay çünkü o anda görünmez — dosyaları bir ekranda karşılaştırıyorsun, ve teknik temizlik hızlıca yargılanabilecek en kolay şey. Varlığı yargılamak daha uzun sürer ve daha az kesindir, o yüzden keskinliğin onun yerine geçmesine izin vermek cazip gelir. Zayıf bir ikame.

Sık Sorulan Sorular

Fotoğrafçıların müşteri briefiyle en sık yaptığı hata ne? Ya çok harfiyen takip etmek, ki bu teknik olarak itaatkâr ama düz bir iş üretir, ya da tamamen görmezden gelmek, ki bu müşterinin kullanamayacağı bir iş üretir. Brief bir niyeti tarif eder, bir çekim listesini değil — iş, niyete hizmet etmektir.

Fotoğrafçı yetenekliyken bile özneler fotoğraflarda neden gergin ya da sert görünür? Genellikle çekim, özne yerleşmeden önce başladığı için. Gergin bir özneyle ilk birkaç acelesiz dakikayı atlamak, portre ve ticari işte en yaygın ve en önlenebilir hatalardan biri.

Sığ alan derinliği ticari ya da moda işi için her zaman doğru seçim mi? Hayır. Meşru bir araç, bir varsayılan değil. Belirli briefin neye ihtiyacı olduğunu sormak yerine ona otomatik olarak sarılmak, cilalı görünen ama çok az şey söyleyen bir iş bütünü üreten yaygın bir hata.

Müşteriler çekim sırasında monitördeki her kareyi izlemeli mi? Gerçek zamanlı, kare kare inceleme özneleri öz-bilinçli hale getirme eğilimindedir ve fotoğrafçının yakalamaya çalıştığı varlığı çökertebilir. Onay için bir miktar izleme genellikle gereklidir, ama kesintisiz aralıklarla çekmek genellikle her kareden sonra kontrol etmekten daha güçlü görüntüler üretir.