Kapadokya'da Fotoğraf Çekmek: Balonlar, Işık ve Doğru Saatler

Buraya hangi soruyla geldiyseniz önce onu cevaplayayım: Kapadokya'da fotoğraf çekmenin en iyi saati gün doğumudur; güneşin ufku aşmasından yaklaşık kırk dakika önce başlar, bir saat sonrasına kadar sürer. Balonlar o saatte uçar, tüf kayalar o saatte kehribar rengine döner, vadiler mavi gölgesini henüz bırakmamıştır. En iyi mevsim eylül sonundan kasım başına kadar olan dönem; nisan ve mayıs onun hemen ardından gelir. Kış ise peribacalarının üzerine kar ve bomboş seyir noktaları demek — soğuğa ve iptal olan balon uçuşlarına katlanabilirseniz.

Yirmi beş yıldır fotoğraf çekiyorum ve Kapadokya'ya, Varanasi'ye döndüğüm gibi dönüp duruyorum. Bir balon karesine daha ihtiyacım olduğundan değil; bu coğrafya, kimsenin ondan istemediği fotoğrafları vermeye devam ettiği için. Bu rehber, ilk gün doğumundan önceki akşam bir arkadaşıma çay başında anlatacaklarımdır.

Gün doğumunda balonlar: nerede durmalı

Dürüst olalım: balon karesi klişedir. Ama ışık yüzüne güldüğünde, kameranızı doğrultabileceğiniz en büyük gösterilerden biridir ve bunu küçümsemek düpedüz ukalalıktır. İşin püf noktası şu: istediğiniz fotoğraf neredeyse hiçbir zaman balonun içinden çekilmez. Sepetten göz hizasında başka balonlar ve yükseklikten yassılaşmış bir manzara görürsünüz. İşleyen fotoğraflar yerden yapılır; balonlar kompozisyonun bir öğesidir, konunun tamamı değil.

Benim standart noktalarım: balonların Aşk Vadisi'nin sivri kuleleri üzerinde süzüldüğü Göreme'nin üstündeki sırtlar; alçak güneşin kayayı kor rengine çevirdiği Kızılçukur'un kenarı; ve tembel sabahlar için Göreme'nin dam terasları — pratik ama kalabalık. Karanlıkta varın. Balonlar ilk ışıkla şişirilir ve bütün uçuş doksan dakikada biter. Önce güneşe karşı çekin, siluetleri ve altın pusu alın; sonra arkanızı dönün — arkanızdaki önden aydınlanmış kaya çoğu zaman daha iyi fotoğraftır ve herkes ters yöne bakıyordur.

Her şeye rüzgâr karar verir. Bazı sabahlar balonlar tepenizden geçer, bazı sabahlar bambaşka yöne gider, bazı sabahlar hiç uçmaz. Kendinize en az üç gün doğumu tanıyın. Biri mutlaka tutar.

Göreme ve Uçhisar seyir noktaları

Göreme bir çanağın içine oturur; bu yüzden çevresindeki hemen her yüksek nokta iş görür. Kasabanın hemen üstündeki Sunset Point bariz tercihtir ve adını hak eder. Daha sakin bir şey isterseniz, Göreme ile Çavuşin arasındaki sırtlara yirmi dakika yürüyün — oyma güvercinlikler, tek başına duran bacalar ve tripodunuza omuz atan kimse yok.

Diğer çıpa Uçhisar'dır. Kale kayası platonun en yüksek noktasıdır ve bölgede çekilen fotoğrafların yarısının ufkunda görünür; benimkiler dahil. Onu ikindi sonrası Güvercinlik Vadisi'nden çekin; yan ışık her pencereyi, her oyuğu tek tek yontar. Ya da tepesine tırmanıp dışarıya çekin — yukarıdan bütün o aşınmış coğrafya, ayaklarınızın altında bir kabartma harita gibi uzanır.

Alacakaranlık: hakkı yenen saat

Gün battıktan sonra herkes gider. Bu, diğer fotoğrafçıların yapmaya devam etmesini yürekten desteklediğim bir hatadır; çünkü en iyi saati bana bırakır. Güneş battıktan yirmi ila kırk dakika sonra gökyüzü koyu bir kobalta döner, köyün ışıkları yanar ve Göreme taşa oyulmuş bir masal sahnesine dönüşür. Mağara oteller içeriden ışıldar, minare aydınlanır, Uçhisar batıdaki son rengin önünde simsiyah oturur.

Burası tripod işidir — pozlar bir ile sekiz saniye arasında gezer — ama ödülü, kimseninkine benzemeyen bir Kapadokya fotoğrafıdır. Balon yok, kalabalık yok; sadece taş, sıcak ışık ve mavi hava. Bütün gidişlerimden tek bir kare saklamam gerekse, gün doğumundan değil bu saatten seçerdim.

Kartpostalın ötesi

Kapadokya yalnızca jeoloji değildir. Güllüdere'den atını geçiren çiftçiler, mağara damlarında kayısı kurutan nineler ve evet, Uçhisar kayasının dibinde turist bekleyen süslü semerli develer. Develerin önünden yıllarca geçip gittim; bana turistik bir dekor gibi gelirlerdi. Sonra fırtınalı bir öğleden sonra gökyüzü kalenin ardında kurşuniye döndü, deve kırmızı püskülleri içinde sabırlı ve kayıtsız durdu ve anladım ki dekor dediğim şey, çekilmeyi bekleyen bir portreymiş.

Detayları da çalışın: tüfün yakın plandaki dokusu, basıla basıla parlamış el oyması basamaklar, iki bacanın arasına gerilmiş çamaşır ipi. Bu kareler bir çalışmaya nefes aldırır. Baştan sona büyük manzaradan oluşan bir portfolyo gözü yorar.

Pratik notlar

Mevsim: Ekim benim favorim — hava istikrarlı, ışık yumuşak, bağlar renk değiştiriyor. Nisan ve mayıs yemyeşil ve taze. Temmuz ve ağustosta ışık sabah sekizde sertleşir, kalabalık yoğundur. Kış çıplak ve güzeldir ama uçuşlar sık iptal olur.

Kalabalık: Yüksek sezonda gün doğumu noktaları erken dolar. Erken varın ya da otoparktan biraz öteye yürüyün — iki yüz metrelik zahmet, insanların yüzde doksanını eler.

Ekipman: Az taşıyın. Tek gövde, vadiler için 16-35mm civarı geniş bir zoom ve bir 70-200mm — buranın gizli silahı teledir; balonları bacaların üzerine sıkıştırır. Alacakaranlık için hafif bir tripod. Hepsi bu. Objektif değiştirirken bütün uçuşu kaçıran insanlar gördüm.

Sık Sorulan Sorular

Kapadokya'da fotoğraf için en iyi ay hangisi?

Tecrübeme göre ekim. Hava istikrarlı olduğu için balonlar çoğu sabah uçar, ışık uzun süre yumuşak kalır ve yaz kalabalığı çekilmiştir. Yeşil vadiler isterseniz nisan ve mayıs en iyi alternatif.

O kareyi çekmek için balona binmek gerekiyor mu?

Hayır — ikonik fotoğraflar yerden, balonlar vadilerin ve bacaların üzerinde süzülürken çekilir. Deneyim için isterseniz binin; ama fotoğraf planınızı gün doğumunda sırtlardaki seyir noktalarına göre kurun.

Gün doğumunda nerede durmalıyım?

Göreme'nin üstünde Aşk Vadisi'ne bakan sırtlar, Kızılçukur'un kenarı ya da Göreme'de bir dam terası. Karanlıkta varın, önce güneşe karşı çekin, sonra arkanızı dönüp önden aydınlanmış kayayı alın.

Telefon kamerası yeter mi?

Gün doğumu ve geniş sahneler için, açıkçası, evet — güncel telefonlar o ışığı iyi taşıyor. Telefonun zorlandığı yer tele sıkıştırması ve alacakaranlığın uzun pozları; o kareler sizin için önemliyse yanınıza bir kamera ve küçük bir tripod alın.