Poz vermiş gibi durmayan bir portre nasıl çekilir

Sert duran portrelerin çoğu, düzeltebileceğin bir nedenden ötürü öyle durur. Kişi fotoğrafın çekildiğini biliyordu, ona hazırlandı ve sana pasaport makineleri için sakladığı yüzü verdi. Bir portrenin işi çoğunlukla, o yüzü geçip altındakine ulaşmanın işidir.

Birkaç şey yardımcı olur, ve hiçbiri kamerayla ilgili değil.

Gözlerle başla. Karede başka hiçbir şey net değilse bile, gözler net olmalı. Bir yüzü gözlerden okuruz, ve gözü yumuşak bir portre, nedenini söyleyemeyen insanlara bile yanlış gelir. Oraya odaklan ve başka bir şey düşünmeden önce bunu doğrula.

Yandan, yumuşakça aydınlat. Bir pencere, çoğu insanın zaten sahip olduğu en iyi portre ışığıdır. Kişiyi ona yakın, kısmen ona dönük koy ki ışık yüzün üstünden geçsin ve uzak tarafta biraz gölge bıraksın. O gölge, bir yüze biçimini veren şeydir. Düz, cepheden gelen ışık onu siler.

Diyaframı aç, ama sonuna kadar değil. Geniş bir diyafram kişiyi arka plandan ayırır ve arkasındaki her şeyi susturur. Ama çok açarsan, bir göz netken diğerini bulanıklığa kaptırırsın. Tek bir yüz için genellikle f/2.8 ile f/4 arasında dururum; arka planı yumuşatmaya yeter ve yüzün tamamını temiz tutar.

Onlara yapacak bir şey ya da olacak biri ver. En sert an, kişinin fotoğraflanmayı beklediği ve bunu bildiği andır. Onlarla konuş. Düşünmek zorunda kalacağı bir şey sor. Bir kare yap, kameranın arkasını göster, bir tane daha yap. Kişi bir an için bile lensi unuttuğu saniye, bunu görürsün, ve o kare odur.

Pozdan önce ve sonra çek. İnsanlar yüzünü fotoğraf için ayarlar, sonra bittiğini sandıklarında gevşer. Gevşeme genellikle pozdan iyidir. Bittiğini sandıkları anın içinden çekmeye devam ederim. Birden fazla kez sakladığım resim, çektiğimi bilmedikleri oldu.

Bunların hiçbiri pahalı bir kamera gerektirmez. Sadhular serimdeki sarı sarıklı adam, düz sabah gölgesinde, tek lens, reflektörsüz fotoğraflandı. Portreyi yapan şey ekipman değildi. Gösteriş yapmayı bırakıp öylece geri bakana dek beklemekti.